Dit werk wou ik maken als topstuk voor de tentoonstelling ‘Connecting’. Net als de ‘Stories’ trilogie is dit een stuk van een verwerkingsproces en iets waar pijn onder zit.
Afgebeeld links is Wendy Brugman die ik een tijd geleden via, via leerde kennen in de periode dat ik helemaal vast zat. Ik zag een voorbeeld van kracht, moed en fantasie in wat zij bracht. Kwaliteiten die ik voor mezelf helemaal niet meer voelde. Iemand die met passie creëert en daarbij intuïtief werkt met Keltische mythologie en (vrouwelijke) archetypen die ze tot leven werkt met prachtige, fantasierijke costuums, performances, videos, etc… We zouden elkaar eens ontmoeten. Die periode liep ik behoorlijk verbitterd en met een laag zelfbeeld, wat roet in het eten gooide om een goed contact te kunnen maken. Met veel spijt en grotendeels door mijn eigen onvermogen om ergens in te geloven is die potentiële vriendschap verloren gegaan… Deze wou ik nog heel graag maken omwille van de harmoniërende kleuren en vooral de kracht en verrassing die in de knuffel zit. Zelf was ik nooit een grote knuffelaar en was intimiteit een lange periode afwezig in mijn leven. Uiteraard spreekt zo’n beeld voor mij heel krachtig. De inspiratie voor de titel kwam uit een bedrijf met die naam waarvoor ik enkele maanden geleden solliciteerde…

What company did you miss?
What company are you for yourself?
And for others?