Hoe rouwen we in een tijd waarin onze herinneringen steeds vaker digitaal bestaan? Het werk van Emese Kádár (°1995, Budapest, Hongarije) onderzoekt hoe digitalisering onze emoties, rituelen en overtuigingen vormgeeft. Ze werkt voornamelijk met wandtapijten, waarin traditionele weeftechnieken botsen met de esthetiek van het digitale tijdperk. In deze reeks versmelten klassieke grafsteenmotieven met de taal van foutmeldingen, emoji’s en corrupte bestanden. Zo toont ze hoe broos onze digitale herinneringen zijn: wanneer één online platform verdwijnt, kan het de laatste link met iemand uitwissen. Emese probeert zo het vervagen van herinneringen tastbaar te maken en hun fragiele aanwezigheid te bewaren.