Illustratie bij een gedicht van Astrid Van Driessche, voor de Picturale-2026 in Ronse.

REISVERHAAL

Bij elk vertrek

kleven kleine stukjes ik

halsstarrig aan mijn plek

Duizend draden diep verweven

met het landschap dat ik ben

Maar mijn voeten willen voorwaarts

naar al wat ik niet ken

En elke stap verscheurt me langzaam

tot een rafelige lijn…

Plots verpletterd door de angst

volledig onverbonden

‘s nachts alleen te zijn

De dag verzacht ‘t getrek naar terug

en bij het wakker worden

vragen ogen om verbazing,

verlangt mijn huid een nieuw gevoel

waarom geen ander kader?

waar lag nu weer dat doel…

Ingedrukt door grote schoonheid

Vastgeklampt aan klein geluk

verdringen verse herinneringen

het donker voor een stuk

De zon wekt weer de zin

van enkel onderweg

Zoveel meer verbonden

dan alleen maar met mezelf

dans ik in een vrolijk blootje

terug het heden in