Het organische lijnenspel in zwart verwijst naar een Japanse kerselaar. De boom is niet naturalistisch uitgewerkt, maar verschijnt als een fragmentarisch gebaar: takken, beweging en richting worden gesuggereerd door druk, afdruk en lijn. De rode accenten functioneren als bloesem en verwijzen naar vergankelijkheid, bloei en herhaling — kernsymboliek van de Japanse kerselaar.

De geometrische kleurvlakken (wit, rood, geel en donkergrijs) onderbreken en omlijsten het organische motief. Ze kunnen gelezen worden als structurerende herinneringsvelden: momenten, stiltes of mentale kaders waarbinnen de figuur van de moeder aanwezig is. Het witte vlak werkt als een drager van herinnering; het gele L-vormige accent markeert een breuk of overgang. Het donkere vlak rechtsonder en de verticale rand links geven gewicht en begrenzing aan het beeld, vergelijkbaar met het dragen van verlies of afbakening van tijd.