Een vloermat waarop je je voeten niet kunt vegen. Een home sweet home dat blinkt van kunstzijde, plastic glans en goedkope charme. Met lapjes reststof, draadjes en kraaltjes ontstaat een werk dat balanceert tussen zorg en absurditeit.

De mat lijkt gastvrij, maar nodigt niet echt uit tot gebruik. Haar schoonheid is te fragiel, te kunstmatig. Het vertrouwde huismotto — home sweet home — wordt een ironische spreuk, een glimlach in een wereld van uitbuiting en overproductie. Wat bedoeld is om warm en veilig te klinken, krijgt een vreemde bijsmaak van onechtheid.

Het werk speelt met de grenzen tussen nutteloos en betekenisvol, tussen decoratie en kritiek. In zijn vrolijke kleuren en glanzende oppervlakken sluimert iets ongemakkelijks: een zachte absurditeit die vragen stelt over wat thuis nog betekent in tijden van wegwerpcomfort.