Ik was negen toen ik dit beeld maakte — een Vaderdaggeschenk, zonder plan of bedoeling, enkel vanuit gevoel.
Met mijn handen vormde ik iets wat tegelijk onzeker en vastberaden leek: een figuur die balanceert, zoekend naar evenwicht.

Pas later besefte ik hoeveel er in die houding zat — liefde, kwetsbaarheid, en de stille kracht van iemand die probeert zijn weg te vinden, ondanks alles.

Het werk werd het begin van alles.
Van een zoektocht naar vorm, maar vooral naar menselijkheid.
Naar hoe emoties zich in materie kunnen nestelen — onvolmaakt, maar oprecht.

Nog steeds herinnert dit beeld me eraan waarom ik creëer: niet om te tonen wat ik weet, maar om te voelen wat ik onderweg leer.