Dit werk ontstond in een periode waarin alles tegelijk stilstond en kantelde. Corona verbeeldt een innerlijk landschap: gefragmenteerd, gelaagd en onzeker. Vlakken schuiven over elkaar heen, alsof tijd en ruimte hun vaste orde verliezen. 

De silhouetten verwijzen naar afstand en nabijheid, naar het individu dat zich staande probeert te houden binnen een collectieve ervaring. Er is spanning tussen bescherming en beklemming, tussen structuur en breuk. Kleuren wisselen van warm naar donker, van hoopvol naar introspectief, zonder zich definitief vast te leggen.

Corona is geen letterlijke weergave van een crisis, maar een reflectie op verbondenheid in isolatie. Het werk nodigt uit om te kijken naar wat zichtbaar werd toen alles even stilviel: de kwetsbaarheid van het lichaam, de rekbaarheid van tijd en de noodzaak om nieuwe verbindingen te maken – met elkaar en met onszelf.