Deze drieluik onderzoekt de spanning tussen het individu en overheersende structuren. Architectonische vormen domineren het beeldvlak en verwijzen naar systemen die groter zijn dan wijzelf: economisch, politiek, mentaal en ruimtelijk. De schaal, hardheid en geometrie van de structuren plaatsen het individu in een positie van ondergeschiktheid en machteloosheid.
De menselijke figuur verschijnt klein en solitair, bijna opgeslokt door de omgeving. Hij staat niet centraal als handelend onderwerp, maar als stille aanwezigheid binnen een systeem dat hem overstijgt. Dit contrast benadrukt hoe individuen zich verhouden tot abstracte machtsstructuren die richting geven aan het dagelijks leven, vaak zonder dat daar directe invloed op mogelijk is.
Het werk draagt een onderliggend gevoel van isolatie en vervreemding in zich. Dit solitaire gevoel is gebaseerd op persoonlijke ervaringen en reflecteert een innerlijke spanning tussen aanpassing en verzet, tussen aanwezigheid en verdwijnend zijn. De architectuur fungeert hierbij niet alleen als fysieke ruimte, maar ook als mentale en emotionele constructie.