Na een lange periode van twijfelen en wikken en wegen, startte ik dit werk. 
Twee richtingen lagen voor me, maar een keuze bleef uit.

Ik schilderde beide kanten uit, in symbolen. Zonder het te beseffen plaatste ik ze links en rechts in de vorm van een kruis, met onderaan een neutrale positie — een plek tussen beide in.

Links staat het Christus-kruis: pijn, twijfel, verdriet en de vraag naar bestaansrecht.
Rechts staat het Petruskruis: vrijheid, vrouwelijkheid, bescherming en kind mogen zijn.

De blauwe kleur ontstond toevallig. Pas later besefte ik dat zij staat voor stabiliteit en zuiverheid — misschien een vorm van onbewust verlangen.
Al snel kreeg het werk de titel Les Croix Bleues.

Tijdens mijn onderzoek verdiepte ik mij vooral in het Petruskruis, dat doorheen de tijd verschillende betekenissen kreeg. Oorspronkelijk verwijst het naar Petrus, die zich onwaardig voelde om op dezelfde manier te sterven als Christus en daarom ondersteboven gekruisigd wilde worden.

Tussen geboorte en einde zoek ik mijn plaats. Voor nu blijf ik onderaan staan — niet om te observeren, maar om te blijven kijken, voelen en begrijpen.

“Streven naar het geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis is waar het leven om draait.” — Dirk De Wachter