In 2010 ontwierp ik dit smeedijzeren beeld, oorspronkelijk bedoeld als dialoog met een schilderij dat intussen spoorloos verdwenen is. Het werk functioneert als een subtiele tuindecoratie: je kijkt er moeiteloos doorheen, waardoor het zich niet nadrukkelijk opdringt maar eerder een stille aanwezigheid vormt.
Wanneer de sfeerverlichting aangaat en de warme herfstkleuren de tuin omarmen, ontstaat een bijzondere beleving. Het beeld lijkt zich te versmelten met zijn omgeving en nodigt uit tot een rustige, bijna meditatieve waarneming.