Het. huis is een reeks van 3 tekeningen die de werking van mijn verbeelding en geheugen onderzoekt. Ik heb afantasie (een gebrek aan een visueel werkend geheugen) waardoor ik niet in staat ben tot het visueel verbeelden. Doormiddel van deze tekeningen heb proberen te ontdekken waar het verschil dan zit voor mij om naar de verbeelding of naar waarneming te werken. Deze reeks was onderdeel van mijn masterproject, een onderzoek naar de verbeelding, het geheugen en afantasie. 

Bij wijze van experiment heb ik twee tekeningen gemaakt die beide een synthese zijn van het huis, een samenvatting van alle kamers. Waarbij Het huis - verbeelding (2025) volledig uit mijn hoofd is gevloeid en ik bij Het huis - waarneming (2025) kon steunen op tekeningen die ik al eerder maakte voor dit project. Tijdens het tekenen viel me een eerste contrast tussen beide op; het tekenen naar pure verbeelding kost mij enorm veel moeite. Zo duurde het maken van de tekening naar verbeelding veel langer, hoewel ze hetzelfde is qua formaat. Het was een marteling om de tekening af te maken, puur door de druk van perfectionisme die ik mezelf oplegde tijdens het maken van Het huis - verbeelding. Het rechtstreeks tekenen van lijnen, wat ik vol zelfvertrouwen kan doen als ik naar waarneming teken, wordt tegengehouden door de angst om iets verkeerd te doen, de angst dat ik met die ene lijn het werk kapot maak. 

Hieruit volgde nog een derde experiment, waarbij ik de twee (waarneming en verbeelding) gecombineerd heb tot één tekening. Hierbij gebruikte ik de dikkere lijnen uit Het huis - waarneming als ankerpunt, om daarop verder te bouwen met behulp van mijn verbeelding. Op die manier had ik een kapstok waar ik mijn ideeën aan kon vastknopen in plaats van de leegte in mijn hoofd. En dit heeft mij enorm geholpen. Tijdens het tekenen van het huis - verbeelding was ik de hele tijd aan het vechten met mezelf, tegen mijn afantasie, om lijnen op het blad te krijgen, terwijl dit nu vlot ging. De leidraad van de waarneming hielp mij door het doolhof van mijn afantasie. Ik kon vormen afleiden van de lijnen en moest minder gebruik maken van herhaling. Wat eerst onmogelijk was, werd door één enkele leidraad iets waar ik terug plezier uit kon halen (en dat zie je als je de tekeningen naast elkaar legt). De waarneming is in mijn kunstpraktijk een leidraad, eentje waar ik van kan afdwalen, maar die klaar staat  om mij te ondersteunen.

Met deze reeks "Het Huis" had ik meegedaan aan de Lentecyclus (2025): More than meets the eye, een symposium waar kunst en wetenschap bij elkaar gebracht werden. Hierbij heb ik voor mijn artistiek werk de prijs voor beste kunstwerk gewonnen.